kto dostrzega niebezpieczeństwo

Miguel Cervantes

BECZKA DZIEGDZIU W ŁYŻCE MIODU

Byłem obserwatorem mistrzostw od początku do końca. Mogę powiedzieć zawodnikom za Słowackim – „…żyłem z Wami, kochałem i cierpiałem z Wami…”

Oczekuję więc że szorstkość niektórych moich sformułowań zrozumiecie, bo z cierpienia zrodzone były…

GIRLS

WE/ N

Wynik bez 2 – 200, na drugim stole 1 BA – 120 = 8 imp. straty.  Nie jestem pewny ale nie sądzę, by 1 BA było forsujące. Jeśli było tylko półforsujące, to czego szukać z ręką E?

0/0/S

N wchodziła 1 ♠, po czym W rozgrywała 6♦ po wistach ♠ K, karo do asa i ♣ 3ka!!!. Rozgrywająca wzięła ♣ 9-ką w ręce (dlaczego ćwiczenie nie postawiła waleta?), ściągnęła kara i kiery i kiedy N była wyliczona – co najmniej 5 pików,  3 kiery i 2 kara zacięła króla trefl. Ponieważ na drugim stole przeciwniczki osiągnęły aż 5♦, obrót wyniósł 26 imp.

NS/E

E rozgrywała 4♠. Wist w kiera do 10-ki, króla(!) i asa. Rozgrywka była prymitywna – ściągnięcie atutów i as trefl oraz trefl. Potem jeszcze nietrafiona palcówka karowa w oczywistej sytuacji – S miała damę kier, dwa trefle i jakby miał asa karo to nie ryzykowałby wychodzenia spod niego, by wypuścić już przegraną końcówkę. A przecież trefle mogły poczekać. Najpierw należało po ścignięciu atutów zagrać do waleta kier. Przecież nie groził żaden skrót ani inne niebezpieczeństwa. Oczywiście jak S zagra w karo trzeba byłoby trafić palcówkę, ale jak to żydowskim szmoncesie – Icek, ty daj mi szansę, ty wyślij los. Na drugim stole kontrakt rozgrywano z pozycji W i po asie karo(?) zmiana ataku na kiery. Rozgrywająca zabiła asem, ściągnęła atuty i zagrała as trefl i trefl. S odmówiła  pobrania forsownie 4 lew w obronie i nie postawiła króla, wiec kier wyleciał na króla karo. Strata 12 imp, potencjalny obrót przy prawidłowej grze na obu stołach 24 imp.

NS/S

Nie wiem jaką szkołą posługiwały się WE w strefie cue bidów. Może ktoś im wpoił preferencję licytowania krótkości. Jeśli to prawda, to było to podarowanie oseskowi smartfona. Trzeba było więc od razu próbować nauczać obsługi. Czy nie prościej grać po bożemu – nie licytuję cue bidu, który mogłem zalicytować to, go nie mam. Tak też zapewne zrozumiała to W, stąd tylko 4 ♠. Strata na prostej drodze 11 imp.

NS/N

Przeciwniczki łaskawie się podstawiły licytując 3 BA z ręki S. To ich szczęście, że kara się blokowały. Ale to nasza nieudolność, że zamiast pobrać zapis oddaliśmy pokaźne 600 przeciwniczkom i 11 imp. A przecież rozdanie do wistu było proste jak obręcz. W zaatakowała damą kier. E prawidłowo dołożyła zniechęcającą 6-kę. Teraz nastąpiło zagranie asa trefl i Trela (małego). E – prawidłowo dołożyła ♥ 4-kę – partnerze mam coś w karach. Do kolejnego trefla dołożyła ♠ 4-kę – partnerze naprawdę mam coś w karach. Partnerka przyjęła przesłanie i zgrała asa karo, by następnie wyjść w trefle. Czy trzeba dużego wysiłku myślowego, by stwierdzić, że partnerka nie ma już kar i  trzyma nie kar to bezmyślność, zwłaszcza kosztem wyrzucenia pika? Tak niestety stało się przy stole i w 3-kartowej końcówce W została wpuszczona , by maszerować spod figury kier. A wystarczyło przytrzymać piki i do pierwszego dołożyć waleta, a potem 9-kę, by nawet śpiąca partnerka wykonała odblokowanie.

WE/N

E – albo zapomniała, że gra Strefą, albo była zszokowana otrzymaną ręką, w każdym razie otworzyła jak otworzyła. Partnerka przyjęła, że otwarcie jest w sile rewersu na czarnych kolorach i mając wartości w czerwonych kolorach zapowiedziała, to uważała za najbliższe do wygrania. E postanowiła wyplątać się z matni w jaką wpędziło ją złamanie zasady Approach  Culbertsona i skokiem chciała wyjaśnić sytuację. Tylko dlaczego takim niskim skokiem? Doprawdy trudno sobie wyobrazić, by szlemik w piki był nie do wygrania przy ręce jaką obiecała partnerka. Strata 13 imp.

0/0/E

N grała 4♠. E zawistowała ♥ 6-ką. W zabiła asem (?) i kontynuowała waletem (?). Koniec wojny. Na drugim stole W położyła waleta, a potem obrońcy bez trudu odebrali swoje lewy. Zagrania W są niekonsekwentne – przecież jeśli partner ma króla kier, to walet też weźmie lewę, a zagranie na ewentualną przebitkę wymaga posiadania asa pik w tym kolorze przez partnera, co po bardzo mocnej licytacji N było praktycznie wykluczone.

00/N

Licytacje:

PO

PZ

Obie licytacje przypominają taniec świętego Wita. Ale obrona w pokoju otwartym to kabaret czysty. Wist królem pik. Rozgrywająca wzięła asem, zgrała damę kier i wyszła w karo. S wbiła się asem, co jest zagraniem nienajlepszym delikatnie mówiąc, przecież jakiegoś dojścia do partnerki, by odebrała lewę pikową, należało szukać, a kara były jedynym kolorem umożliwiającym to. Jak widać partnerka miała co trzeba. Jednak nic się jeszcze nie działo. Po zabiciu asem S kontynuowała karo – od partnerki spadł walet. Rozgrywająca odebrała kiery. W 7 lewie S uznała, że należy odblokować się damą karo (???!!!).  Nic to, że mogła jeszcze swobodnie wyrzucić trefla, wyprzedzająco odblokowała się upatrując szansy w 10-ce karo u partnerki. A przecież ta – mając W10x w karach powinna do pierwszej lewy dołożyć waleta, a do drugiej blotkę. Strata 13 imp, a właściwie hojny podarek przeciwniczkom, które też licytowały jak w pijanym widzie.

1/1/E

1. Transfer na kiery

Jeśli 2 BA miało wskazywać taką właśnie rękę w przedziale 15-17, to 3 ♥ nie mogło być do pasa. Zatem na 4 ♥ N miała zdecydowanie za silną rękę biorąc pod uwagę jej potencjał lewowy. Ten błąd byłbym w stanie rozgrzeszyć, choć nie na tym poziomie rozgrywek. Strata 11 imp.

0/0/S

Wist poszedł w karo. Rozgrywająca włożyła waleta, który oczywiście wziął lewę. Dama trefl ze stołu – S wkłada króla (?) i po dogłębnym namyśle wychodzi „technicznie” ♠ 10-ką. Rozgrywająca bierze lewę i gra trefla. N bierze i wreszcie znajduje słabą stronę rozgrywającej – kiery. Niestety gra jak w Pcimiu na jarmarku asem. Francuzka w tej samej pozycji wychodzi blotką i trudno mieć pretensje do rozgrywającej, że nie trafia palcówki, choć gracz w formie to czyni.

NS/S

Wprawdzie kolor karowy u partnerki można było wydedukować, ale posiadanie praktycznie biorącej damy kier powinno powstrzymać wistującą przed brutalnym zagraniem w króla karo. To jeszcze nie wypuszczało, ale jak rozgrywająca odegrała dwa kara wyrzucając trefla z ręki i zagrała waleta pik, pokrytego damą (ewidentnie wskazującą posiadanie króla przez W) i asem, a następnie zagrała blotką  kier – E nie raczyła wskoczyć damą, po którym to nie za trudnym zagraniu jeszcze było bez dwóch, tylko po „ekspercku” położyła blotkę – rozdanie się skończyło i 790 oraz 14 imp zasiliło stronę przeciwniczek. Jedyne co trzeba przyznać E, że jej wątpliwości, co do naturalnej lewy na damę kier, sprawdziły się w stu procentach.

0/0/S

500 z niczego.  Wygląda na to, że tej czytelnej pozycji licytacyjnej nie dyskutowano w parze, ani gdzie indziej. Przecież W  wywołuje starsze kolory. Z klasyczną kontrą wywoławczą (nieprawdopodobną przy takiej ręce E) W zameldowała by się po 1♦. Inteligentne 3♥ mogło zredukować stratę do 3 imp, a przy natchnionej rozgrywce nawet do zysku 3 impów. A tak stanęło 12 imp dla przeciwniczek.

WE/W

Przy tak minimalnym rewersie nie należy rezygnować z lew ręki słabszej, a to jest możliwe tylko jak będzie grany kolor partnera. Krótkość w nim nie jest absolutnie żadnym powodem aby uciekać w BA – zwłaszcza, że własnych źródeł lew nie było widać. Kolejna strat 7 impów w wyniku błędu prostego.

0/0/N

W pokoju otwartym nasze grały normalne 4♥, które przegrano  bez dwóch. W pokoju zamkniętym unaocznił się kolejny brak ustaleń w typowej sytuacji:

5♠ można wytłumaczyć tylko tym iż E nie zrozumiał kontry partnerki. Wpadka bez jednej i 5 imp straty to stosunkowo mała kara za duży błąd.

NS/E

W brydżu ceni się bojowość ale zazwyczaj dobrze jest być bojowym w rozdaniu jeden raz. Zamiast zainkasować 9 imp oddało się tyle samo przeciwnikowi. 18 imp straty w obrocie w prostej sytuacji.

W tych 7 zaledwie meczach stracono na prostej drodze ponad 160 imp. A było jeszcze 11 innych meczy.

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

YOUNGSTERS

NS/W

W licytacji brydżowej dobrze jest zgłaszać kolory. Czwarta 9-ka w bardzo małym stopniu spełnia ten warunek.  Inna sprawa to czego szukał N, jeśli partner wskazał wariant słaby na 4-ce? Rozumiem, że po odpowiedzi 3♦ ruszenie z ręką N miało rację bytu, to po 3♣ łapanie byka za rogi musiało się tak skończyć jak się skończyło. 13 impów świętopietrza.

1/1/W

Najlepiej byłoby spuścić zasłonę miłosierdzia na ten – excuse mois – bełkot licytacyjny. Rozdanie jest wredne, ale zatrzymanie się w 3 ♦, czego dokonali przeciwnicy na drugim stole, nie wymaga niczego więcej oprócz poszanowania bilansu. Ale tego brakowało nie tylko w tym rozdaniu. Strata 12 imp.

1/1/S

1. Kontra Lightnera na wist treflowy

Usprawiedliwiam całkowicie  otwarcie 1♣ ze względu na obie starsze 4-ki. Po otwarciu 1 BA partner może spasować z ręką, a którą może nawet chodzić końcówka, a partner spasuje na 1 BA. Nie usprawiedliwiam natomiast kompletnie odpowiedzi 1 BA z minimum punktów jak tez brutalnego skoku w 3 BA. Wprawdzie przeciwnicy na drugim stole także osiągnęli 3 BA, ale kontry z ręką N nie można było zaaplikować, ponieważ N nie miał pewnego dojścia do ewentualnych fort treflowych, natomiast na stole gdzie nasi dopadli końcówki bezatutowej kontra miała służyć wskazaniu wistu. Strata 7 imp. Schludna nie agresywna ponad miarę licytacja umożliwiała nawet zatrzymanie się w 1 BA, po sekwencji 1♣ – 1 ♦ – 1 ♥ (nie żadne 1 BA!) – 1 BA, co mogło przynieść 7 imp zysku zamiast takiej straty.

NS/N

800 i 14 imp straty, bowiem na drugim stole partnerzy popędzili do 5♠. Ale ich wyczyn jest wybaczalny. Natomiast kto nauczył młodego człowieka wtaczania się w niekorzystnych założeniach z bezkarciem? I nie chodzi tu o liczbę „Miltonów” ale o lewy wygrywające.

WE/N

Przedpartyjność nie powinna być powodem do wchodzenia w obronę przy każdej nadarzającej się okazji. N zasugerował partnerowi chęć wejścia w obronę. Dlaczego nie uszanował jego decyzji?  A przecież ręka N dawała szanse wzięcia szybkich trzech lew na przebitce trefla, jeśli partner ma szybkie dojście. A jak nie ma. to nam grozi duża wpadka. Tak się stało i stanęło 800 do minus 200 na drugim stole, bowiem tam na wysokości zdania nie stanął rozgrywajmy kontraktu 4♥, przegrywając go w dziecinny sposób w trzeciej lewie po zdjęciu asa trefl i zagraniu w króla karo, zagrał on bowiem 10-kę trefl. Oczywiście głowy nie daję, że tak było, bowiem nasi operatorzy (nie wszyscy na szczęście) zainfekowani byli chyba zarazą którą przywlekli z Ostendy złoci medaliści teamów.

WE/S

Po otwarciu W 1 ♣ obaj N skoczyli w 3 ♠ a E licytował 3 BA. Szkot zajmujący pozycje W spasował. Było mu łatwiej – miał dobrze poinformowane nazwisko Pinkerton. Nasz zawodnik ruszył i trudno go oskarżać. Partner bowiem mógł mieć rękę, z którą wychodził szlemik, chociaż sygnałem ostrzegawczym było posiadanie przez niego jakichś walorów pikowych, które do szlemika niekoniecznie mogły się przydać, ponadto partner licytował pod presją i mógł posiadać różne typy rąk nie całkiem składnych z ręką W.

Ostatecznie nasi zatrzymali się w 5♣. W dobrym dniu takie kontrakty chodzą. Nie był to jednak dobry dzień. Wprawdzie rozgrywający prawidłowo zagrał waletem ale brak jeszcze jednego dojścia uniemożliwił wydłubanie wszystkich numerków treflowych od S. Także 9-ka kier nie była tam gdzie trzeba. Obrońca S bowiem po wzięciu lewy na króla karo (wcześniej partner wziął asa pik) wymaszerował niechlujnie blotką kier zamiast kierowym honorkiem i gdyby ♥ 9-ka była po naszej stronie byłby to jeden ze  sposobów wypuszczenia kontraktu.

I tak porażka ze słabiutką Szkocją stałą się faktem

NS/E

Na obu stołach E otwierał 1 BA i stawało się to kontraktem. Nasz zawodnik widocznie nie czytał propagowanej przez mnie wielokrotnie rady Balickiego – masz czwartą najlepszą, wychodź w czwartą najlepszą i wyszedł ♣ 8-ką. Rozgrywający postawił 9-kę i bez trudu skompletował 7 lew. Kiedy rozgrywającym był nasz zawodnik S wyszedł ♥ 3-ką. N postanowił  być chytry i zabił to asem (?), następnie odszedł 5-ką. S po utrzymaniu postanowił  nie nawijać się z kierem i powtórzył zagranie naszego zawodnika wychodzą ♣ 3-ką. Dlaczego nasz rozgrywający uznał, że S woli nawijać się w trefle niż w co innego – nie wiadomo. W każdym razie wstawił jak na mistrzostwach młodzików waleta i rolada bez dwóch stała się faktem. Do czego zresztą potrzebne było natychmiastowe utrzymanie się w stole rozgrywającemu – Bóg raczy wiedzieć.

W rozdaniu 10 w ważnym meczy przeciwko Szwedom potężną stratę 16 imp ponieśliśmy w wyniku nietrafionego pierwszego wistu. Niestety nie mam licytacji z żadnego ze stołów (ach ci operatorzy…) ale omówię to rozdanie przy juniorach, gdzie mam podaną licytację. Oto rozdanie:

1/1/E

Na obu stołach grano 6♦ z ręki E. Nasz wyszedł w kiera, Szwed w pika.

NS/N

Nasz zawodnik otworzył z ręką W 1 BA – nie sympatyzuję, ale tym rozdaniu było celne. Kontrakt ustał. Na drugim stole padło otwarcie z silnego trefla i WE doszli do 3 BA też w silnej ręki. Ciekawostką rozdania jest to, że pierwszą lewę – dla grającego 3 BA była to lewa jak nagroda Nobla, bowiem była to lewa 9-ta. Na obu stołach padł wist w piki. Szwed wyszedł normalnie czwartą najlepszą w 8-kę, ale S niepomny, że trzecia ręka płacze, a bije przepuścił to. Nasz zawodnik wyszedł eksperymentalnie w waleta pik, co przypomniało mi jak w Związku Radzieckim w okresie pierestrojki dla ratowania upadającej gospodarki socjalistycznej próbowano wprowadzić nową walutę PIERwyj DOLar. S musiałby być oświecony blaskiem geniuszu, by to walnąć i otworzyć trefle, choć widok ♠ 10-ki w stole w kontekście licytacji wykluczającej drugiego walet pik u partnera, mógł się wyczujnić. Widocznie jednak partner nie przyzwyczaił go do nietypowych wistów. Strata 6 imp zamiast zysku 5.

WE/W

Powtórzę argument jak w przypadku dziewcząt. Przy tak minimalnym rewersie nie należy rezygnować z lew ręki słabszej, a to jest możliwe tylko jak będzie grany kolor partnera. Krótkość w nim nie jest absolutnie żadnym powodem aby uciekać w BA – zwłaszcza, że własnych źródeł lew nie było widać. A 3♦ to już trudno zrozumieć. Anglicy swobodnie naskrobali 130 po wiście spod KWx trefl (??!), potem jeszcze as pik nie wziął, co jest w miarę zrozumiałe, a dalszym ciągu nastąpiło jeszcze kolejne nawinięcie spod secowego już KW trefl. Rozdanie zagrane jak w kierki. Na 3♦ rozgrywający też wziął imponującą liczbę lew, bo aż 8. Też po wiście w trefla i po przepuszczeniu asem pik. Niestety miał za ciężką opozycje atutową (gdyby dama karo była w impasie już by wygrał!) co pozwala na sparafrazowanie znanego porzekadła – kto słabo licytuje, musi mocno rozgrywać – na bardzo słabą licytację żadna rozgrywka nie jest dostatecznie mocna.

Przedostatnia runda to dla Youngstersów bitwa nad Berezyną. Włosi spuścili naszych z pozycji liderów na drugie miejsce. Niezagrane ostre 3 BA można jakoś przełknąć, ale trzy rozdania za minus 39 imp dają świadectwo gwałtownego kryzysu jaki dopadł drużynę.

1/1/S

W pokoju otwartym bo blokującym otwarciu 2♠ nasi skontrowali 5♠ za 200. W zamkniętym zaś licytacja pobiegła:

Po takim przebiegu licytacji nie pójście w obronę świadczy o małych jeszcze umiejętnościach taktycznych gracza S. Przecież 6♠ nie może być drogie, a spodziewanie się że obłożymy szlemika po takiej licytacji jest naiwnością. Przecież 5♠ szalonego Włocha to powinien być renons. I tak 15 imp było kolejnym knockdownem polskiej drużyny. Potem były jeszcze dwa i gdyby to był boks walka skończyłaby się przed czasem.

1/1/N

Żeby zalicytować w zaistniałej sekwencji 4♥ trzeba jechać na oparach. I tak chyba było.

0/0/N

Nie ma pomysłu na bardzo dydaktyczny komentarz, ale to jest moim zdaniem ręka na transfer na piki i potem inwit tym kolorem. Wpadka bez jednej dopisała się do motywu „o jeden most za daleko”, choć powstał on przy znacznie bardziej poważnych sprawach.

Runda ostatnia to już było Waterloo dla polskich youngstersów. Wypadli poza podium, co od wielu, wielu lat się nie zdarzyło. Ale 10 „grubasów” w dwóch ostatnich meczach nie mogło przynieść innego zakończenia.

W ostatnim meczu z Francją było nieco pecha, ale były i własnoręczne gifty.

NS/N

Nasi na WE postawili 300, prawdopodobnie w wyniku otwarcia z ręka E 1♠. Jak widzę takie otwarcia to chce mi się wielkim głosem zawołać – młodzi – nie idźcie tą drogą. To dobre na frajerów w turniejach par, z nie w poważnych meczach. 300 i 110 dla przeciwników oznaczało stratę 9 imp. Najgorsze, że na prostej drodze.

0/0/W

Przegranie w tym rozdaniu 4♥ można określić tylko jednym mianem – czarna rozpacz. Na drugim stole 11 lew i tyleż impów w plecy.

NS/S

Dla odmiany w tym rozdaniu nasi nie znaleźli siły by dojść do końcówki w karo. Prawdopodobnie dlatego, że N otwierał sztywne wujotowskie 1 ♣ zamiast 1 ♦. Stanął „mały pieniążek” i 10 imp w plecy.

1/1W

Zatrzymanie się w tym rozdaniu w kontrakcie 1 BA na WE świadczy, że nasi czekali już na końcowy gwizdek. Było to ostatnie rozdanie mistrzostw i nie decydowało już o niczym, ale widać było, że nasi mają już dość.

JUNIORS

NS/S

Wist ♥ 3, zabita asem i kontynuacja ♥ D. E przepuścił. Rozgrywający wszedł pikiem do stołu i zagrał waleta kier. Do pika E dołożył 8-kę. Co ma zrzucić W? W rzeczywistości zrzucił ♣5-kę. E po wzięciu królem kier zagrał w karo. 12 lew strata 13 imp, obrót 26 imp. Jak można było uniknąć nieszczęścia? Najprościej dokładając do trzeciego kiera ♦ 2-kę, ale przecież mogło to być zatrzymanie longera karowego. Z kolei – czy E mógł wydedukować renons karo w ręce rozgrywającego? Moim zdaniem jak E dołożył ♠ 8-kę do pierwszej lewy tego koloru, to W nie musiał trzymać pików, bowiem W108 u partnera był wykluczony – dołożyłby wtedy waleta. Zatem 9-ka nie stanowiła żadnego stopera w pikach, więc można było do trzeciego kiera dołożyć kolejnego pika. Rozjaśniłoby to E, że rozgrywający weźmie 5 pików, 4 kiery i jeśli bierze dwa kara – a chyba tego E się spodziewał grając w karo – to z rozpaczy powinien zagrać w trefla. Z kolei W decydując się na wyrzucenie trefla zakładał, że partner ma co najmniej trzecią 9-kę, więc mógł zamiast blotki dołożyć damę trefl. To wszystko ładnie wygląda na widno, ale nie jest całkowicie pozbawione logiki. Może ktoś ma inne pomysły – czekam na propozycje ([email protected]).

NS/N

Kontra to czysty nawyk maksowy – przyjechali klienci, nie popatrzyli na założenia, mam 5 szpiców, górala mam w ręce. Wprawdzie poziom niektórych par na tych mistrzostwach nawet odbiegał od średniego polskiego turnieju, ale chwila zadumy powinna doprowadzić do wniosku, że przeciwnicy muszą mieć bardzo dużo kierów, ergo partner ma krótkość. Zresztą – jeśli partner znalazł siłę na powiedzenie 2 ♠, to znajdzie też siłę, by wziąć 10 lew. Wszystko to jednak blednie w porównaniu z tym co się zdarzyło na wiście. E wyszedł w ♦ D i po utrzymaniu się podegrał damę trefl. Niestety waletem. Kolejne dwie lewy wzięły topy treflowe, po czym W wątpiąc zapewne w to, czy as pik weźmie – poszedł dać przebitkę w treflach partnerowi. I tak 790 zasiliło stronę NS, a jako że na drugim stole WE wygrali 4 ♠ (można nawet wygrać szlemika w piki) 15 impów poszło na konto Norwegów.

WE/E

W pokoju zamkniętym przy grze utrzymali się Norwegowie na WE w 3♦ i naszym jakoś udało się wziąć zapis za wpadkę bez jednej. Co się działo nie wiem, bo kolejny plik jest okaleczony, nie ma przebiegu rozgrywki. Za to wypuszczenie 4♠ w pokoju otwartym było bardzo widowiskowe. W bardzo dobrze zawistował w karo. Rozgrywający położył waleta (?), który został zabity królem, po czym E uznał za stosowne kontynuować karo 8-ką. Trudno zgadnąć czy był to odwrotny Lavinthal na trefle, czy naturalny na piki. Na 8-kę S położył 9-kę bo musiał, a W nie położył damy bo nie musiał. W ten sposób as karo się wyforcił i za chwilę sfrunął na niego król trefl. Zagranie E już skomentowałem. W mógł zaczuwać i jednak podłożyć damę. Jeśli bowiem rozgrywający miał w ręce 1097 w karach, to zaoszczędzenie damy lewy nie przynosi. Tak czy owak wypuszczenie ma charakter kabaretowy i nie przystoi po osiągnięciu pewnego poziomu utytułowania. Noblese oblige.

W chyba pałał żądzą rewanżu, bo dwa rozdania później, niepomny powiedzenia, że ojciec syna bił nie za to, że grał ale, że się odgrywał, w założeniach obie po partii otworzył z pierwszej ręki 2♣ – kolory starsze z ręką ♠ 87642 ♥ W10842 ♦ 7 ♣ 62.

Zaowocowało to kolejnymi 5 impami dla przeciwników, bo partner dostał ♠ W105 ♥ KD97 ♦ AK9 ♣ KD8 i trudno mu było okazać wstrzemięźliwość. Przeciwnikom nie udało się pobrać należnych im 3 lew pikowych, co bez trudu uczynili nasi zawodnicy, więc bez wygłupu można było nawet zyskać 1 impa.

0/0/N

Na obu stołach E grał 4♥. Na obu poszedł wist kierowy. Na jednym stole drugą lewę wziął zagrany ze stołu walet. S przejął się regułą „gracz raz puszcza”, a N zapomniał o powiedzeniu „figur na figur”. Niestety było to na stole gdzie pozycję NS zajmowali nasi zawodnicy. Strata 10 imp nie miała  prawie żadnego znaczenia, bowiem przyniosło stratę zaledwie 0,7 VP.

1/1/S

To  nie turniej na maksy – chciałoby się ryknąć wielkim głosem. Efekt – zamiast 23 imp zysku, 10 imp straty bezsensownej, mimo iż rozgrywający przymierzał się do rozgrywki jak rak do kopulacji. Przegrać się  nie dało.

WE/N

E przydałby się trening w kółko na pieniądze. Znowu jakiś nawyk maksowy – wybieranie się w nieznane, zamiast otworzyć mieszek i skasować. Na drugim stole 4♠ bez kontry bez dwóch. Tu kontra była oczywista. Zamiast 5 impów zysku, tyleż straty. Niejako na marginesie można jeszcze dodać, że obrońcy już wypuścili 4 BA. Można było je wygrać na wpustce w 4-kartowej końcówce, gdzie S zostawił sobie AK w kierach i D6 w karach, a N wyrzucił waleta karo. Niestety odwaga w licytacji nie została poparta odwagą w rozgrywce, co też jest dziwne..

WE/S

Operacja się udała – przeciwnik został wybity z niechodzącej końcówki tylko za cenę 300 – bez 6 przed partią. Na drugim stole partnerzy dołożyli 200 za wpadkę bez dwóch na 4♥ i 11 imp dla przeciwników.

WE/W

Trudno to  porównać z szarżą pod Somosierrą, czy szarżą lekkiej brygady pod Bałakwałą, – nie ta potencja ale chęci prawie  równe. Za to efekt podobny. Tylko czy to przetrwa w legendach? Jeżeli już decydujemy się na cienkie otwarcia, to trzeba znaleźć mechanizmy, by nie wspinać się bez raków na K2. Na drugim stole licytowano:

Chyba można było uwzględnić trzecioręczne otwarcie partnera i wystarczyło zalicytować 2♦. Przecież partner żadnego inwitu nie przyjmie, bo nie potwierdził regularności otwarcia zabraniem głosu po 1 BA, a chyba intencja W nie było blokowanie przeciwników. W efekcie tu 200 tam 100 i 7 imp dla oponentów zza miedzy.

1/1/E

Nie wiem dokładnie co oznaczała cała licytacja Turków ale chyba 2♥ było albo naturalne albo z wartości. To w poważnym stopniu wykluczało wist kierowy. Karowy z natury nie wchodził w rachubę, więc pozostała wybór pomiędzy kolorami czarnymi. W obu mieliśmy nieprzyjemne konfiguracje, ale pierwsi chrześcijanie cierpieli bardziej. Tu nie był przypadek pt „licytacja nieznana, wistuj przeciwko 7♦”. A jeśli licytacja sugeruje jakieś (jakiś) wist, to nie oglądamy się na konfiguracje. Podobno nasz trzymał się już za pika, co było wistem bezwzględnie kładącym. Ale także po wiście trefl, jeśli rozgrywający nie przemyśli dogłębnie sytuacji i odruchowo przepuści do ręki, szlem również będzie nie do wygrania! Zawsze polecam swoim podopiecznym selekcję negatywną przy wyborze karty wistu. Tu – przy założeniu, że 2 ♥ jest z koloru lub wartości zadziałałoby to z więcej niż 75% skutecznością.

1/1/N

1. Transfer na piki

Zalicytowanie 3♦ z opozycją pikową za pikami jest bardzo poważnym błędem w licytacji. Na drugim stole Turek zmilczał godnie i za chwilę mógł godnie pokazać swoje walory kontrując 4♠ zapowiedziane przez S. Do S-a nie można mieć najmniejszych pretensji – miał prostą bilansową licytację, w dodatku król karo był z jego punktu widzenia dobrze położony. Podziału pików nie mógł przewidzieć. Nie można też krytykować skoku w 5♦. E mógł przewidywać mnogość pików u przeciwników i jego 5♦ było two way bid – i blok i atak.

0/0/E

Na obu stołach E otwierał blokiem – nasz 2♦, Turek 2 ♠. Na obu stołach N zapowiadał 4♥. Wist szedł oczywiście w króla pik. Rozgrywający bili asem i grali 10-kę kier wkoło. Obaj W dołożyli do tej lewy ♥ 2-kę. Nasz ściągnął pika i nie bacząc na grożącego stole karowego kongera kontynuował piki jak u cioci na imieninach. Turek docenił dołożenie ♥ 2-ki przez partnera i po zdjęciu pika zagrał w trefla. Zakładam, że E – dobrze grający w tych mistrzostwach zawodnik – miał chwilę słabości, bo nie wierzę, by para – wprawdzie sklecona ad hoc – nie szanowała sygnału Lavinthala w kolorze atutowym. Przykra strata 11 imp.

W meczu z Turkami doszło jeszcze 10 imp za wypuszczenie 3♠ na jednym stole i wpadkę na ten sam kontrakt aż bez 3-ch po partii na drugim stole po ekwilibrystycznej rozgrywce. W ten sposób doszło do przykrej porażki z Turkami 5.61:14,39. Turcy okazali się ostatecznie solidną drużyną zajmując wysokie 5 miejsce, ale chyba wymienionych tu błędów można było uniknąć.

0/0/N

Na obu stołach zajmujący pozycje S zawodnicy nie skontrowali 4♥. Duńczyk jednak wyszedł w kiera i szlemika nie dało się wygrać. Nasz zawodnik wyszedł w trefla. Jestem więcej niż przekonany, że na jego wybór miał wpływa brak kontry ze strony partnera na 4♥, zwłaszcza, że para stosowała bardzo rozchwiane bloki. W komentarzu winnym wskazano zawodnika N, a w moim przekonaniu winnym w ponad 90% był S zaniechując skontrowania cue bidu w jego kolor. Argumentów, że pozwoliłoby to namierzyć renons kierowy przeciwnikom nie przyjmuję. Partner z asem kier zapewne podniósłby nasze kiery, a jak oni mają asa kier, to jest im wsio ryba, czy któryś z nich ma renons czy singla. Zresztą zaniechanie kontry wistowej jest częstym błędem zawodników. Spotkałem się już nieraz z kontraargumentem – jak im skontruję to oni nie zagrają szlemika. Na pytanie czy wolą by przeciwnik zapisał końcówkę, czy szlemika już za bardzo odpowiedzi nie ma. Na drugim stole Duńczyk też miał okazję skontrować 4♥, też zaniechał ale jego partner mimo to wyszedł w kiera. Widocznie para duńska ma zasadę – jak licytujemy kiery, to wistujemy w kiery albo w nic nie wistujemy. 14 bolesnych oczek w plecy.

NS/W

Licytacja jak na jarmarku. Rozumiem, ze 1 BA partnera to nie żadne 7-9, zwłaszcza w tych założeniach. Ale może należało zadać sobie pytanie – a co z kierami, których przeciwnicy mają co najmniej 8? A co z asem trefl, bez którego u partnera 3 BA będzie patykiem na wodzie pisane? A przecież można było większość tych rzeczy sprawdzić:

1. En passant – mam stopera w karach, co z kierami?
2. Z kierami kiepsko – nie mam zatrzymania

NS/N

Bez 3, co w połączeniu z normalnym 11- dla WE na drugim stole przyniosło stratę 6 imp. Ciekawe, czy jakby przeciwnicy skontrowali ktoś z pary WE uciekłby w 4 ♦? Jeśli już w stylu (systemie?) pary są cienkie otwarcia, to trzeba je obudować stosownymi mechanizmami, by nie robić żartów z pogrzebu. Tu W sam się zainwitował i sam przyjął inwit.

WE/W

Czy popartyjność to wystarczające alibi, żeby bez pokrycia bilansowego pchać końcówkę? A co z trzymaniem kier – wszak partner ma 9 kart w kolorach szpiczastych? Czy E miał nadzieję zatrzymać kiery długością? Długością (randki, randki) to można zatrzymać dziewczynę. Przeciwko 2 BA nasz zawodnik słusznie wyszedł w swój najdłuższy kolor, bo z jego pozycji tylko wyrobienie najdłuższego koloru dawało szansę na obłożenie 2 BA. Zupełnie inna opcję miał wistujący przeciwko 3 BA i wyszedł śmiertelnie w kiera. Wpadka bez dwóch i wygrane 8 lew na częściówkę dało 8 imp przeciwnikom. Podarunek z działu free gifts department.

W meczu z Anglią w rozdaniu:

NS/E

…przeciwnicy doszli do 3 BA z ręki S. Po normalnym wiście w piki 9 lew wypadało z ręki. Ale czemu na drugim stole przeciwnikom udało się stanąć w 3 ♠ bez kontry, bez 3-ch? Niestety nie ma zapisanej licytacji, więc nie wiem co się stało. Para, która nie takie częściówki kontrowała zachowała się tutaj nie po swojemu.

Za to niedługo w tym samym meczu:

NS/S

1. Chyba można było pasem ostrzec partnera, że otworzyliśmy podlimitowo?
2. Miły przeciwniku, moja ręka jest zasobna w lewy defensywne, ponadto ma poważną opozycje treflową. Ostrzegam cię, byś atuty rozegrał ostrożnie. Jeśli mimo wszystko padniesz bez jednej, to różnica pomiędzy 50 a 100 nie jest wielka, wiec nie miej do mnie pretensji, zrobiłem co mogłem, żeby ci pomóc

Przeciwnik okazał się pojętnym uczniem i wydłubał wszystkie tak przejrzyście ujawnione atuty.

I tak dobiegły końca pracowite dwa dni (a nawet dwa i pół) po około 12 godzin każdy pełny dzień przeglądania z grubsza tylko kalafiorów wyhodowanych przez naszych reprezentantów.

Propagandyści sukcesu będą zaraz pluli na mnie, bo przecież medal juniorów starszych tak utęskniony od 6 lat wreszcie stał się naszym udziałem.

Przed laty – w roku 1968, w czasie buntu studentów skrzyknięto nas nauczycieli w trybie awaryjnym na zebranie, na którym mieliśmy potępić warchołów. Kiedy delikatnie zaoponowałem, że to za wcześnie, że nie wiemy o co chodzi, że być może studenci chcą by było lepiej, bo przecież są jeszcze rzeczy do naprawienia, zasłużona nauczycielka PRL-u zabiła mnie argumentem, że jak mogą chcieć lepiej skoro jest tak dobrze. Ze przed wojną to dzieci uczyły się przy lampie naftowej, a teraz dzięki elektryfikacji nie muszą niszczyć sobie oczu itp. itd. …

Co nieco już wkurzony zasugerowałem paniusi, że efektowniejsze byłoby porównanie do epoki kamienia łupanego… To pewnie już wtedy dostałem się na listę nieprawomyślnych…

Cieszę się z medalu juniorów i szczerze im go gratuluję w kontekście historycznym, natomiast niekoniecznie za styl w jakim go zdobyli. Na następną okazję na złoto być może będziemy musieli poczekać, a na trzy złote okazji pewnie już nigdy nie będziemy mieli.

Obie po, dealer N, licytacja:

Wist ♥ K przepuszczony z prawidłowym odblokowaniem waletem. Kontynuacja kiera wzięta 10-ką i as kier. W przebił biorącym atutem, a N prawidłowo wyrzucił trefla. W zagrał w pika. N pociągnął je 4 (???) razy i zagrał damę trefl. E pobrał królem i kontynuował trefle. Rozgrywający przebił i zagrał króla karo. W pobrał asem i zagraniem w trefla wytrącił ostatniego atuta. Rozgrywający zagraniem w karo wyrobił sobie należną  lewę na waleta. Tylko, że E zamiast zostawić sobie karo zachował damę kier, która wzięła kładącą lewę. Tusz.

Całe rozdanie

WE po, dealer N

Jak byście licytowali ręce WE, po pasie N. Bo utytułowani zawodnicy tak się z nim obeszli:

1. Zatrzymanie w pikach, brak zatrzymania w kierach
2. Może masz zatrzymanie w treflach

Wist treflowy – bez dwóch, po nieudanym impasie kierowym. A mogło przecież być tak:

1. Odwrócone podniesienie…
2. Trzymam piki, choć mam cztery…
3. A ja trzymam  kiery…
4. Jak trzymasz kiery, to pewnie nie trzymasz trefli, bo byś zgłosił już teraz BA. Na singlowym asie jako trzymaniu do BA nie będę się wybierał – wolę go zgłosić jako cue bid – partner zrozumie jako krótkościowy i dobrze mam i to i to…
5. A ja mam cue bid kierowy…
6. A ja nie mam cue bidu pikowego, poza tym nie mam żadnej nadwyżki ponad to. co wylicytowałem…

Oczywiście w rozdaniu chodzi szlemik ale nie ma obowiązku go zagrać. Wychodzi na tym, że mamy 3 lewy pikowe, które nie da się praktycznie wylicytować.  Lepiej jednakowoż wylicytować 5 ♣ z nadróbką niż 3 BA z dwiema niedoróbkami.

Całe rozdanie:

Mecz, obie po, licytacja:

1. Silny trefl
2. Exclusive Blackwood
3. 1 as poza treflowym
4. Pytanie o ew. króla
5. Król karo

W co wistujesz z ręki:

♠ 982

♥ 3

♦ 103

♣ AKD10865

Wiesz, że w dziadku ukaże się renons trefl. Tym niemniej zagranie w trefla wydaje się bezpieczne. Inne wisty mają większe lub mniejsze mankamenty: wist kierowy – bo można wydłubać partnerowi czwartego waleta czasami nawet z 10-ką. Karowy – to wist w jakieś źródło lew przeciwników. Pikowy? Partner nie kontrował 5 ♠, więc wist w ten kolor może wydłubać mu ewentualną damę. W tej sytuacji wzruszyłeś ramionami i wymaszerowałeś asem trefl. Przecież to zagranie nie może pomóc przeciwnikowi  w wyrobieniu czegokolwiek w tym kolorze. Że może to być zagranie w podwójny renons? Mało prawdopodobne z powodu statystyki, no i milczenia partnera, który mając resztę trefli mógłby coś bąknąć, np. kontrę na 5 ♣ (choć takiego obowiązku nie ma, kiedy nie posiadamy w kolorze wysokiej figury).

Jest jednak jeden mankament wistu w trefle, który na początku trudno dostrzec. Jest nim zagranie dające dodatkowe tempo rozgrywającemu do wykonania większej liczby przebitek, niż mógłby to on sam zrealizować. I właśnie był to taki przypadek:

Partner mógł skontrować 5 ♠ ale skąd on miał mieć pewność, że ten jeden as u rozgrywającego nie jest asem pik?

Czy mogliśmy uniknąć jedynego wypuszczającego wistu? Sytuacja jest bardzo rzadka. Tym niemniej mając singla kier mogliśmy dopuszczać, że nasz partner może w nich mieć 4 karty i rozgrywka nie będzie polegała na prostym schemacie „najpierw atuty”.

Obrót w rozdaniu był 30-impowy. Dlaczego taki „mały”? Bo na drugim stole zagrano tylko 4 ♥. A zdarzyło się to w meczu półfinałowym turnieju seniorów Baze Cup w USA pomiędzy teamami Kasle i De Martino. Ten pierwszy team pokonał w finale team Gupta naszpikowany największymi gwiazdami brydża ostatnich lat – Hamman – Meckstroth, Stansby – Bramley. Najbardziej znaną parą teamu Kasle byli Boyd – Robinson i to oni doszli do tego dobrego szlema.

Obie przed, dealer E, licytacja:

♠ A86

♥ 98

♦ AW1094

♣ W103

A czemu nie:

Jakże często gracze zapominają, że źródłem lew są nie tylko honory (przeliczone na PC). Wszak kolor karowy u E często daje 4 lewy nawet jak partner ma w nim same blotki. Nieobecność „wiązanki” blotek przy asie uczyniłaby tę rękę zdatną do zalicytowania 1 BA.  Bez ujawnienia źródła lew partner posiadając słabe otwarcie nigdy nie dostrzeże bilansu na końcówkę.

1. Za wcześnie

WE po, mecz, dealer S,

Licytacja:

1. Silny trefl
2. Transfer na trefle

Przedwczesne wejście N odebrało mu odwagę w następnych okrążeniach, szczególnie w ostatnim. Wyczekanie, a potem zalicytowanie 3♠ po kontrze partnera na 2♣, nie pozostawiłoby graczowi S wątpliwości, że należ dołożyć końcówkę.

Kilka lat temu, po powrocie ze świąt spędzonych za granicą, przeczytałem dwie relacje z poważnych zawodów kontynentalnych. Jedna naszpikowana była dobrymi zagraniami. Druga – mojego autorstwa –  zaciekawiła mnie wyłącznie pod kątem tego, ile rozdań z mojej relacji zostanie wyciętych. I to, co jest pod spodem, to właśnie te  wycięte rozdania. Szybko też zniknęła cała moja relacja. By nie narazić i tej na podobny los wyciąłem wszelkie dane dotyczące nazw drużyn oraz nazwisk zawodników. Ci ostatni to czołówka na swoim kontynencie, więc ich błędy powinny być najlepszymi przykładami w tytułowym temacie.

A może oni nie są aż tacy dobrzy skoro popełniają tak koszmarne błędy? 

Nadużywanie odpowiedzi 1 BA po 1♥/♠

NS po, dealer E, licytowano:

Rozdanie 2

Całe rozdanie:

Mogła być prosta strata 4 imp – oddanych walkowerem, można powiedzieć. Ale jeszcze są wistanci. Przy ściąganiu kierów na ostatniego S dołożył ♣ 2-kę. Chyba markował karo. N wymaszerował w …pika. Swoje i strata tylko 1 imp.

Rozdanie 2

1) bilansowe podniesienie do 2♠

…Wistujący S rozpoczął od asa pik…9 lew (rozgrywający zagrał bezpiecznie wyrabiając trefla przebitką) i strata łączna 7 imp, bowiem na drugim stole wypuszczono 10 lew na 3 ♥ (!?), po wistach ♠ K – przepuszczony – W dokłada 5-kę(?), kontynuacja pika i zagrana dama karo. E pobrał asem i kontynuował karem (??). Podobno zmyliła go zrzutka partnera w pikach. A przecież przy spadających karach – 8-ka od W i 9-ka od N, położenie króla karo nie powinno być tajemnicą dla E. Zresztą zagranie damy karo świadczyło prawie ze stuprocentową pewnością, że króla posiada rozgrywający. Bowiem  licytacja na tym stole biegła:

Dawne, bardzo mądre ustalenie, że rekontra po otwarciu kolorowym oznacza albo siłę 10-12 bez fitu, albo od 13 i wtedy może być z fitem, poszło do lamusa, ale jajko stara się być mądrzejsze od kury. Zaś sensowne rozwiązanie, jakim jest „kolor + fit” zostało wyparte przez różne „Bürgery”, które służą blokowaniu przeciwników, ale dużo bardziej służą oddawaniu zapisów tam, gdzie można je wziąć.

Kontra „atakująco – obronna”

Obie przed, dealer N, licytowano:

Rozdanie 1

Całe rozdanie:

Kontra atakująco-obronna przypomina mi jajeczko częściowo nieświeże, lub szklankę w połowie pustą, a w połowie pełną. Tu nie ostrzegły W dwa pasy partnera. Gdzieś kiedyś, nauczył się kontry atakująco-obronnej, więc musiał ją gdzieś zastosować. Na marginesie odnoszę wrażenie, że dalekim echem odbija się tu odkarnienie kontry. Przecież gdyby E miał perspektywy na skarcenie przeciwników, to powinien skontrować 5 ♦, a nie czekać na to, że może partner to uczyni. Strata na prostej drodze 6 imp, a mogło być więcej, jakby przeciwnicy odwinęli. Ucieczka w 5 ♠ też nie ratowała przed poważną stratą.

O ile jeszcze taką taktykę można zaaprobować w turnieju par, gdzie gra się na słabą, a przede wszystkim niezgraną opozycję, to w meczu w poważnych zawodach jest to frywolność.

Nadużywanie koloru przeciwnika

1. WE po, dealer W, licytowano:

Rozdanie 16

1) transferowe wskazanie kierów

Całe rozdanie:

1) transferowe wskazanie kierów

Tu N zauroczony swoimi 12 PC (ale za to bardzo ładnymi) pokarał partnera za normalne wejście. 3 ♠ było „o jeden most za daleko”. Alternatywa w postaci kontry na 2 ♥ (tylko niech nikt nie próbuje mnie przekonać, że w takiej pozycji wyklucza to fit pikowy – no może nie aż 4-kartowy) nie przyszła N do głowy. A przecież bilans stołu był zrobiony i wiadomo było, że 3 ♥ to inwit donikąd, bo partner nie ma przyjęcia do końcówki.

2. NS po, dealer N, licytowano:

Rozdanie 5

Całe rozdanie:

Kolor przeciwnika powinno się stosować wyłącznie wtedy, kiedy naturalna licytacja nie wchodzi w rachubę. Tu zginęło poważne źródło lew w treflach, a Splinter odebrał ochotę W do dalszych kroków. A przecież 3 ♣ jako kolor + fit dałoby szanse na dokładniejszą wymianę informacji, co powinno doprowadzić do szlemika. Strata 13 imp w nietrudnej sytuacji.

Wszystkiego po trochu

Rozdanie 9

WE po, dealer N, licytowano:

Całe rozdanie:

Góral prosty, choć można było rozegrać mniej prostacko – trefl do asa, atutowanie… Trafienie pika i wstrzymanie się z atutowaniem daje szanse na bez jednej. O ile 2 ♣ można jakoś usprawiedliwić, o tyle 3 ♠, to jakaś dopalaczowa  frywolność.

Otwarcia bez otwarcia

1. WE po, dealer S, licytowano:

Rozdanie 19

PO.

Całe rozdanie:

Na drugim stole:

3 ♠ – bez jednej, 4 ♥ + 1, razem 8 imp. S z pokoju otwartego wystraszył się swojej słabości na otwarciu i skrewił przed zalicytowaniem końcówki. Po co więc otwierał?

Otwarcie bez otwarcia

2. Obie przed, dealer S, licytowano:

Rozdanie 11

PO.

PZ.

Całe rozdanie:

„Arcymistrzowski” remis – 1700 na obu stołach.  W innym meczu po kontrze otwierający sam szybko pokazał drugi kolor i co z tego wynikło:

Trzy lepiej – 830 i tylko 8 imp w plecy. Inni gracze pasowali. Trzeba mieć dużo tupetu, by w poważnym meczu otwierać z takim „szajsem”.

Naciąganie otwarcia

WE po, dealer S, licytowano:

Rozdanie 3

1) w założeniu 14-16, ale co tam brak jednego „oczka”…

Całe rozdanie:

Bez trzech i ze względu na założenia, tylko 3 imp-y straty (na drugim 3 ♥ bez jednej)

Rozgrywka byle na razie

Obie po, dealer S, licytowano:

Rozdanie 7

Całe rozdanie:

Wist w kiery do asa i odwrót w trefle. Zabite asem, karo do damy, kier przebity i granie na dwustronne przebitki, czyli byle dalej – nie wiemy czym się to skończy, ale na razie bierzemy lewy. W końcówce czterokartowej przyszło oddać aż trzy lewy atutowe. A wystarczyło raz zagrać pika do 10-ki (a nawet asa w tym układzie), by wygrać swoje.

Niechlujny ruch

Obie po, dealer W, licytowano:

Rozdanie 4

Cale rozdanie:

Wist ♦ 4-ka. Dalej ♥ W zabity asem i ♦ 6. E przepuszcza. As trefl i kiery, a następnie ♣ W(???). Jeśli był grany, aby sprawdzić odruch, to dlaczego nie został zabity królem? A po przepuszczeniu przy zgrywaniu kar N znalazł się w przymusie i 9-ka trefl wzięła trzecią lewę wpadkową. Strata 3 imp, bo na drugim stole też zagrano na impas trefl, ale nie waletem, tylko blotką. Strata z powodu prostego błędu technicznego.

Rozgrywka na frajera

NS po, dealer W, licytowano:

Rozdanie 12