WYKAŁACZKĄ W OKO

Człowiek zyskał przewagę nad innymi stworzeniami na ziemi dzięki umiejętności posługiwania się narzędziami i zdolnością ich wytwarzania. Zjawisko posługiwania się narzędziami występuje w brydżu jak najbardziej. Często niestety te narzędzia nie są wykorzystywane właściwie, choć z założenia są pożyteczne. Wykałaczka jest jak najbardziej pożytecznym narzędziem i choć w towarzystwie nie wypada się nią posługiwać, to w każdej szanującej się restauracji takowe narzędzie jest zawsze na stole. Ta sama wykałaczka zastosowana do usunięcia obcego ciała, które wpadło do oka, przerażeniem przygodnego widza napawać może. A w brydżu obserwuje się bezrefleksyjne przenoszenie narzędzi brydżowych z jednego obszaru, gdzie są one jak najbardziej użyteczne, do innych, gdzie są one użyteczne, ale dla…przeciwnika.

Dobrym wprowadzeniem jest przypadek, jaki przerobić musiałem grając z jednym z byłych prezesów przed laty w słonecznej Grecji. Licytacja przebiegała tak:

W	N	E	S
Grek	Prezes	Grek	ja
		1 ♦	Pas
1 ♥	1 ♠	Pas	1 BA
2 ♥	2 ♠	3 ♥	Pas
Pas	3 ♠	Pas	Pas
pas

Zapytany przez Greka o znaczenie mojego wejścia 1 BA pan prezes odpowiedział w swej nieskazitelnej angielszczyźnie „syks-najn-poinc”. Kiedy później próbowałem przekonać pana prezesa, że wejście w mojej pozycji nie było wejściem po jego otwarciu, tylko po jego wejściu w obronie i przyporządkowanie wejściu 1 BA takiego samego znaczenia jak po otwarciu, jest brutalnym naruszeniem zasady bilansu i nie ma najmniejszego sensu. Pan prezes zgasił mnie „merytorycznym” stwierdzeniem – „u nas w Warszawie oznacza to 6 –9”. Kiedy prezes grał ostatni raz w Warszawie już nie miałem ochoty pytać. Grywałem wtedy dość często w Warszawie i nigdy nie widziałem tam pana prezesa.

A nasze ręce wyglądały tak:

Prezes                         ja

♠ AKD107653 ♥ 8 ♦ 75 ♣ 94

♠ 82 ♥ W107 ♦ KD96 ♣ AW65

Cóż tam pan prezes. Od czasu, kiedy pojawiło się zróżnicowane podniesienie do 2-ch w starszy kolor po kontrze przeciwnika (poprzez 1 BA z pokryciem bilansowym, czyli 7-9, lub przez podniesienie bezpośrednie do dwóch – oznaczające rękę słabszą, bez pokrycia bilansowego), czyli od czasu opublikowania systemu „Precision Club”, społeczeństwo brydżowe zaczęło to przenosić również do licytacji w obronie. Ja z tego nic nie rozumiem. O ile o zaletach zróżnicowanego podniesienia po otwarciu nie trzeba się rozpisywać, to przeniesienie tego mechanizmu do licytacji w obronie, kiedy wejście następuje od 6-8 PC, niczemu nie służy, chyba, że przeciwnikom. Po pierwsze 1 BA gorzej blokuje niż 2 ♥/♠. Po drugie rzadko kiedy wejście obronne, po tym jak jeden przeciwnik otwiera, a drugi za pomocą kontry (zazwyczaj negatywnej) podłącza się do licytacji, kończy się końcówką dla strony wchodzącej, a tylko wtedy jakiś sens miałoby wskazanie partnerowi siły punktowej, a nie tylko fitu. W licytacjach typu competitive (nie ma dobrego słowa polskiego oddającego ducha tego określenia, najbliższe temu byłoby może słowo „przepychanka”) wystarczy samo wskazanie fitu.

W jednym z numerów „Brydża” znalazłem dwa przykłady na poparcie mojej tezy. Wprawdzie w pierwszym przypadku mechanizm zastosowano po otwarciu trzecioręcznym, ale ja takie otwarcie traktuję jak wejście (por. z konwencją Drury).

Oto przykład z Mistrzostw Polski Par:

W	N	E	S
nazwisko	nazwisko	nazwisko	nazwisko
Pas	Pas	1 ♠	Ktr
1 BA(1)	3 ♦	Pas	3 ♥
Pas	3 ♠	Ktr(2)	Rktr
pas	3 BA	Pas	4 ♠
Pas	6 ♦	Pas	Pas
pas

1)   –   7-9 z fitem

2)  –   kolejna pomocna dłoń dla przeciwnika

 

	♠ 76 ♥ 6 ♦ AKW1064 ♣ 9764
♠ 10954 ♥ 10854 ♦ D85 ♣ KD		♠ KDW8 ♥ W95 ♦ 7 ♣ W10853
	♠ A32 ♥ AKD73 ♦ 932 ♣ A2

Po wiście i licytacji rozgrywający nie miał problemów za zlokalizowaniem pozostałych figur. Dlaczego rozgrywał w tak skomplikowany (ale i efektowny) sposób jak opisał to Marek Wójcicki (pik zabity asem, karo do asa, as kier i kier przebity, wejście treflem do stołu i parada kierami damy karo) wie tylko on. Przegrałby przy podziale kar 2-2, natomiast zwyczajne zagranie na impas (najlepiej 9-ką) pozwalało na wygranie nie tylko przy podziale 2-2 i 3-1, ale także przy podziale kar 4-0.

Można tylko pogdybać, co by się stało, gdyby W podniósł zwyczajnie do 2 ♠, nie mówiąc o wchodzącym w rachubę w tej pozycji i w tych założeniach (NS po partii) bloku 3 ♠, przez gracza W. Przecież 3 ♦, po 2 ♠ nie brzmi tak jędrnie jak skok na tę wysokość, a umożliwiło to mdłe podniesienie 1 BA.

Drugi przykład nadużycia konwencji podał Andrzej Wilkosz.

	♠ AK4 ♥ D86 ♦ AKW9854 ♣ –
♠ 10873 ♥ 1054 ♦ 72 ♣ K765		♠ DW6 ♥ AW97 ♦ 10 ♣ W10843
	♠ 952 ♥ K32 ♦ D63 ♣ AD92

 

W	N	E	S
nazwisko	nazwisko	nazwisko	nazwisko
	1 ♦	1 BA(1)	2 BA(2)
Pas	6 ♦(!)	Pas	Pas
pas

1) – konwencja 4-5

2) – z bilansu

Po wiście w waleta trefl rozgrywający grając praktycznie w widne karty doprowadził do końcówki:

	♠ AK4 ♥ D86 ♦ 5 ♣ –
♠ ♥ ♦ ♣		♠ DW ♥ AW9 ♦ – ♣ 108
	♠ 95 ♥ K32 ♦ – ♣ A9

Na zagrane karo E mógł jeszcze bezpiecznie wynieść pika, ale po zagraniu asa i króla pik każdą zrzutką pozwalał rozgrywającemu na zdobycie dwunastej lewy. W jego przypadku wejście 1 BA (4-5) miało ten mankament, że ręka była słaba i nie rokowała utrzymania się przy grze. Dwukolorowe wejście 1 BA nie ma też zbyt wielkiej mocy sprawczej w zakresie blokowania przeciwników, tak więc wejście z takimi rękami przysłużyć się może najczęściej przeciwnikom.